W obwodzie tarnopolskim, w starożytnym miasteczku Mykulincy, nad brzegiem rzeki Seret, znajduje się Sp. z o.o. „Mykuliński Browar”. Dokładna data założenia zakładu nie jest znana, ale pierwsza wzmianka o browarze w Mykulincach, według starożytnych źródeł, pochodzi z 1457 roku. Polski król Olbricht i niemiecki książę Tieran wyruszyli na wyprawę przeciwko mołdawskiemu gospodarzu. Król Olbricht zatrzymał się w Trembowli, a niemiecki wojewoda – w Mykulynie. Następnie Tieran i polski król spróbowali piwa mykulnieckiego. Później, w 1698 roku, piwo mykulnieckie jest wzmiankowane, ale już w archiwach austriackich.

Za datę założenia fabryki uznajemy rok 1457, ponieważ źródła historyczne wspominają, że w 1457 roku polski król Olbricht i niemiecki książę Tieran wyruszyli na wyprawę przeciwko mołdawskiemu gospodarzu. Król Olbricht zatrzymał się w Trembowli, a niemiecki wojewoda w Mykulyńce. Wówczas Tieran wysłał polskiego króla, aby skosztował piwa mykulskiego.

W XVI wieku właścicielami Mykułyńca, wraz z całym majątkiem ziemskim, zamkiem, warsztatami i browarem, byli polscy magnaci: Zborowscy, Siniawscy i Lubomirscy. W XVII wieku w Mykułyńcu powstały warsztaty. Rzemieślnicy jednej profesji tworzyli stowarzyszenia lub związki, zwane warsztatami. Jednak po najeździe Turków w 1675 roku, którzy zniszczyli miasto, wśród mieszkańców miasta było bardzo niewielu przedstawicieli jednej profesji. Dlatego niektóre warsztaty składały się z rzemieślników różnych zawodów. W tym czasie w Mykułyńcach działało pięć warsztatów: tkacki, krawiecko-kuśnierski, szewski, rzeźnicki i garncarski. Warsztaty te skupiały osoby trudniące się różnymi rzemiosłami. W drugiej połowie XVIII wieku znaczną część ziem mikulińskich przejęła polska magnatka Ludwiga Potocka. W latach 1761–1779 na jej koszt wybudowano barokowy kościół i luksusowy pałac. Kościół Trójcy Świętej. Wszystkie warsztaty w Mikulińcach podlegały właścicielce Ludwigi Potockiej i były zobowiązane do wykonywania dla niej różnych prac. Dokumenty opisują ciekawostkę: uczeń przyjęty na mistrza był zobowiązany do wykonania kosztownej pracy próbnej. Uczeń złotnika musiał więc na własny koszt wykonać kosztowną rzecz ze złota, zdobioną kamieniami szlachetnymi. Był również zobowiązany do wydania hojnego poczęstunku dla wszystkich rzemieślników. Przykładowo, w Mikulińcach, przyjmując mistrza, uczeń musiał wnieść 24 złote, 8 funtów wosku, 4 kwarty wódki i beczkę piwa oraz przygotować obiad dla członków cechu. Już z tego faktu jasno wynika, że piwo cieszyło się wówczas szacunkiem wśród okolicznych mieszkańców. Mykułyńce były wówczas typowym miasteczkiem tamtych czasów.

Wzmianka o browarze w Mykułyńcach znajduje się w szóstym tomie „Słownika geograficznego”, wydanego w 1885 roku w Warszawie. Właściciel browaru jest również wymieniony na liście miejscowych rzemieślników. Z „Księgi Przemysłowo-Handlowej Królestwa Galicji” z 1906 roku dowiadujemy się o jego nazwisku – hrabia Mieczysław Rey. Piwo z tutejszego browaru było obowiązkowym napojem na obiadach, wieczorach i przyjęciach dla miejscowej szlachty i gości.

Statystyki informacyjne z okresu wojny i lat powojennych podają nazwiska kierowników przedsiębiorstwa. W czasie okupacji niemieckiej zakładem kierował Kobylański. Następnie dyrektorami byli: 1944 – Płotnyk M.W. 1945 – Cajlar R. 1946 – Fanfara K.J. 1946 – Usatiuk K. 1947 – Cyszewski M. 1949 – Izotow I.M. 1952 – Dongukow I. 1952 – Szynkarenko M.I. 1958 – Gadalin M.F. 1963 - Vodop'yan R.I. 1972 - Bondar A. 1973 - Kobernytskyi R.I. 1980 - Trach Ja.W. 1982 - Nogal I.W.O 1984 - Jakymenko W.I. 1985 - Bundza P.M. 1987 - Deineka P.I. 1991 - p.o. kierownika browaru Trojan S.M. 1993 - Trojan S.M. Niektórzy menedżerowie wnieśli znaczący wkład w rozwój zakładu. I tak, za M. Gadalina wybudowano nową suszarnię i chłodnię; za I. Vodop'yana zrekonstruowano słodownię, zbudowano magazyn zbożowy i założono ogród; Za R. Kobernickiego ukończono fermentownię i piwnicę obozową, dzięki czemu produkcja piwa wzrosła z 450 tysięcy do 980 tysięcy dekalitrów. Jednocześnie kotłownia została przestawiona na paliwo płynne (olej opałowy). Wybudowano nową rozlewnię i przebudowano rozlewnię beczek, gdzie zainstalowano urządzenia do zmechanizowanego mycia beczek. W 1993 roku przedsiębiorstwo oddzieliło się od Tarnopolskiego Związku Piwowarów i przemianowano je na „Dzierżawę Piwowarów Mikulinieckich”. Rok później na bazie „Dzierżawy Piwowarów” utworzono spółkę akcyjną „Brovar”. Zespół wybrał na swojego lidera Trojana S.M., który wcześniej pełnił funkcję głównego inżyniera. Głęboka znajomość technologii procesu produkcyjnego, godna pozazdroszczenia energia, talent organizacyjny i umiejętność komunikacji – to cechy, które pomogły nowemu dyrektorowi w stosunkowo krótkim czasie zaadaptować firmę do nowych warunków biznesowych. Ciężka praca całego zespołu w pierwszych latach istnienia OJSC „Brovar” przyniosła pozytywne rezultaty. W pierwszym roku działalności OJSC „Brovar” odbyło się uroczyste poświęcenie zakładu, podczas którego zespół pracowników oddał siebie i zakład pod opiekę Boga. Od samego początku było jasne, że dla osiągnięcia wysokiego poziomu jakości konieczne będzie ograniczenie produkcji.